اگر پیام با نام مشتری شروع شود ولی به کار او نیاید، شخصی نیست. برعکس، راهنمای درست برای کالایی که تازه خریده می‌تواند مفید باشد؛ حتی اگر نامش در متن نباشد.
برای نوشتن، از یک نیاز روشن شروع کنید و فقط داده‌ای را به کار ببرید که لازم است.
زمینهٔ پیام را پیدا کنید
ببینید مشتری چه کاری انجام داده و قدم بعدی او چیست. برای خرید تازه، شاید راه استفاده یا پیگیری تحویل از پیشنهاد محصول بهتر باشد.
در سفر مشتری جای هر پیام را در مسیر واقعی پیدا می‌کنید.
از دادهٔ نادرست و حساس دور شوید
نام ناقص، تاریخ خرید اشتباه یا حدس دربارهٔ زندگی شخصی پیام را آزاردهنده می‌کند. اگر داده مطمئن نیست، جمله‌ای بنویسید که بدون آن هم درست باشد.
دادهٔ تمیز مشتری را پیش از ساختن متن‌های وابسته به داده بررسی کنید.
متن را از نگاه گیرنده بخوانید
بپرسید «این پیام چه کمکی به من می‌کند؟» اگر جواب فقط «فروش بیشتر برای ما» است، متن را بازنویسی کنید.
دو نسخهٔ کوتاه را با آزمون A/B بسنجید و لغو دریافت را هم کنار کلیک ببینید.
شخصی‌سازی خوب از نیاز درست می‌آید، نه از آوردن نام مشتری در همهٔ پیام‌ها.
